Οι προσφυγικές ροές και η ασύμμετρη απειλή που συνιστά ο κορονοϊός!

Μετά από σχεδόν δύο μήνες περιορισμών και εν αναμονή της καλοκαιρινής περιόδου, δύο γεγονότα συνεχίζουν να προκαλούν σκεπτικισμό αλλά και προβληματισμό αναφορικά με την επόμενη ημέρα όσον αφορά την υποστήριξη της Ειδικής Κοινωνικής Ομάδας που συνιστούν οι μετανάστες – πρόσφυγες που διαβιούν στον Ελλαδικό χώρο. Στις δύο τελευταίες μετακινήσεις αυτή την εβδομάδα από τα παράλια της Μικράς Ασίας προς τα ελληνικά νησιά, εντοπίστηκαν 2 και 4 περιστατικά αντίστοιχα, μολυσμένα με τον COVID19. Αν και τα μεγέθη σε απόλυτους αριθμούς φαίνονται ασήμαντα, εν τούτοις θα πρέπει να λάβουμε υπ΄όψιν τις συνθήκες μετακίνησης αλλά και τις πρώτες ώρες σε ελληνικό έδαφος όπου οι μετανάστες – πρόσφυγες συγχρωτίζονται με ομοεθνείς τους ή έρχονται σε επαφή με στελέχη του Λιμενικού Σώματος, της FRONTEX ή άλλων φορέων. (εθνικών ή μη)

Αν τα περιστατικά αυτά τα συσχετίσουμε με την πολιτική που ακολουθεί το καθεστώς στην γειτονική Τουρκία, αναφορικά με την εκμετάλλευση των προσφυγικών ροών ως μέσο εκβιασμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ο πλέον αδαής μπορεί να αντιληφθεί σε ποιο βαθμό ο ανθρώπινος πόνος και η ανθρώπινη ανάγκη αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης εν μέσω πολιτικών παιγνίων. Σε ένα υποθετικό σενάριο όμως κατευθυνόμενων ροών προς την Ελληνική επικράτεια με ένα ποσοστό 2-5% ατόμων μολυσμένων με COVID19, οι συνέπειες μπορούν επιγραμματικά να αποτυπωθούν ως εξής, όχι απαραίτητα με την σειρά που καταγράφονται:

  • Περαιτέρω επιβάρυνση πόρων του Εθνικού Συστήματος Υγείας
  • Αύξηση του κόστους υποστήριξης των μεταναστών – προσφύγων λόγω αυξημένων αναγκών σε εργαστηριακό υλικό, εξετάσεις, επιπλέον προσωπικού υποστήριξης κ.ο.κ.
  • Περαιτέρω περιθωριοποίηση αυτής της Ε.Κ.Ο.
  • Αυξημένο κόστος επιτήρησης συνόρων (χερσαίων, θαλασσίων) για αποτροπή εισόδου
  • Αύξηση επιμολύνσεων (στην περίπτωση που δεν ακολουθηθούν οι διαδικασίες) σε πληθυσμούς που διαβιούν εντός των δομών φιλοξενίας.

Γίνεται σαφές σε κάθε περίπτωση, με ποιον τρόπο μία πανδημία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να καλύψει στόχους και σκοπούς γεωπολιτικού χαρακτήρα, παραμερίζοντας κοινές ανθρώπινες ανάγκες όπως είναι η ασφάλεια και η υποχρέωση ενός ευνομούμενου κράτους να την παρέχει σε αυτόν που την έχει πραγματικά ανάγκη. Η Τουρκία έχει δείξει τόσο στο πρόσφατο παρελθόν (κρίση στον Έβρο τον περασμένο Μάρτιο) όσο και παλαιότερα (εισβολή στην Κύπρο) πως δεν διστάζει μπροστά στην θυσία της ανθρώπινης ζωής και τις συνέπειες που μπορεί να έχει αυτό σε ένα ευρύτερο κοινωνικό σύστημα, προκειμένου να επιτύχει τον στρατηγικό της σχεδιασμό. Αν δε, η προώθηση προσφύγων – μεταναστών μολυσμένων με COVID19 αποτελεί συνειδητή επιλογή της γείτονος, τότε αυτό συνιστά ευθεία εχθρική ενέργεια, μιας και ο άνθρωπος ως οντότητα χρησιμοποιείται ως βιολογικό όπλο.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Μετά τον εντοπισμό των δύο πρώτων κρουσμάτων, ο Δήμαρχος Δυτικής Λέσβου εξέφρασε την έντονη ανησυχία του, ενώ αναφέρθηκε και στο ενδεχόμενο οι θετικοί στον ιό μετανάστες - πρόσφυγες να αποτελούν «εσκεμμένη ενέργεια» της γειτονικής χώρας.

Ο Σταμάτης Πίττας είναι Κοινωνικός Λειτουργός, μέλος της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων του προγράμματος ΜΝΑΕ του Υπουργείου Παιδείας, συντονιστής της διακρατικής δράσης AMIF-MIVA που υλοποιεί ο Δήμος Πειραιά για μετανάστες - πρόσφυγες, τ. Πρόεδρος του Δ.Σ. του Ι.Μ.Ε.Γ.Ε.Ε., τ. στέλεχος του ΚΕ.Δ.Δ.Υ. Ευβοίας.

Share |