Μία κλασική κουζίνα στο... Όμικρον!

Το «Όμικρον» είναι το δέκατο πέμπτο γράμμα της αλφαβήτου. Σχεδόν τόσα (υπερβάλλω!) είναι και τα χρόνια που χρειάστηκε ο Αντώνης Σταύρου («Ορίζοντες», «Καστελόριζο» κ.λπ.) προκειμένου να πάρει την πολυπόθητη άδεια, η οποία ήταν απαραίτητη για να ανοίξει τις πόρτες του το εστιατόριο. Νομίζω ότι τελικά άξιζε τον κόπο σε ό,τι αφορά τόσο το κτίριο στο σύνολό του όσο και τον πολύ καλοστημένο –και ζητούμενο για το καλοκαίρι– κήπο. Ο εσωτερικός χώρος είναι άνετος και «αναπνέει» χάρη στο ύψος που τον χαρακτηρίζει, ενώ υπάρχει και χώρος για καπνίζοντες. Διακοσμητικά η παρουσία του ξύλου και τα κρεμ χρώματα οδηγούν σε ένα αποτέλεσμα που γέρνει περισσότερο προς το κλασικό, αλλά χωρίς να αρνείται το σύγχρονο, πράγμα που επιτυγχάνεται κυρίως χάρη στην εσωτερική αρχιτεκτονική των χώρων και στα ενδιαφέροντα φωτιστικά. Αυτά για τις κρύες ημέρες, διότι θέρους βοηθούντος το ισχυρό ατού του «Όμικρον» είναι ο κήπος. Άνετος, ευχάριστος, με πράσινο και διακοσμητικές πινελιές, αξίζει με το παραπάνω τη μετακίνηση μέχρι την άκρη (κοντά στη γέφυρα της Βαρυμπόμπης) της Τατοΐου.
Το εν λόγω ενδιαφέρον και άξιο επίσκεψης αμπαλάζ κρύβει μια γνωστή τηλεοπτική chef, την Ντίνα Νικολάου, και διά χειρός αυτής μια ενδιαφέρουσα, μεσογειακής έμπνευσης, θα έλεγα, κουζίνα. Η Ντίνα Νικολάου είναι πλέον γνωστή στους περισσότερους. Παρότι (πλην του εστιατορίου στο Παρίσι, το οποίο –αν δεν κάνω λάθος– «κινείται» κατά κύριο λόγο από την αδερφή της) δεν έχει ιδιαίτερα μεγάλη εμπειρία πίσω από τις εστιατορικές μαρμίτες, μπαίνει ελπιδοφόρα στο παιχνίδι. Το βράδυ που δείπνησα, απουσίαζε. Παρόλα αυτά, η ομάδα της κατάφερε να δώσει ένα καλό αποτέλεσμα. Σε συνδυασμό με το γεγονός ότι το «Όμικρον» έχει μόλις αρχίσει να ρολάρει, το μέλλον προμηνύεται σίγουρα καλύτερο. Επί παραδείγματι, η ιδέα με τα ορεκτικά-μπουκιές (4-5 διαφορετικά), τα οποία παραπέμπουν σε στεριά και θάλασσα, είναι έξυπνη και γενικά νόστιμη. Κάπως ανάλογα είναι τα πράγματα και με το ανάποδο πουγκί μελιτζάνας, ενώ οι φρέσκες παπαρδέλες με πράσινη κρέμα τυριών ήταν το πιο «κολακευτικό» στοιχείο της βραδιάς. Καλό και το κλασικό πλέον (σχεδόν για τα περισσότερα εστιατόρια) αρνίσιο κότσι, με μια έξυπνη εμπλοκή φέτας με πολέντα. Η γενική αίσθηση, ωστόσο, είναι ότι ο χρόνος θα δουλέψει για το καλύτερο.

 

Αθηνόραμα

Share |